The rain before it falls

A mirada de Rosamund sobre a súa historia e a da súa familia. Rosamund préstanos os seus ollos para ver un mundo xa desaparecido e descoñecido para nós. Arrecendos, texturas, cores, amores, odios e moita música. Asemade neste libro vai frio, moito frio.

É sobre todo unha historia de nais e fillas que non se saben querer, e dunha muller á quen non lle deixan querer
Magnífico libro. Grazas Jonathan Coe.

Adeus Kurt Wallander

Durante moito tempo seguín os teus pasos, sentía medo, magoábame, era feliz. Aprendín a recorrer as terras de Escania e a descubrilas contigo, ate quixen viaxar a elas. Malmö era un lugar familiar e Copenhague estaba a trinta e cinco minutos en tren. Este verán descubrín unha fermosa ponte que os une. Estocolmo, esa cidade a escuras, e con todos eses barcos e illas e o vento, sempre o vento acompañándonos. E, de súpeto hai algo que se borra, por un instante.

Night Train to Lisbon

No pasado mes de febreiro tiven que facer unha viaxe a Inglaterra por razóns non moi felices. Como ocorre cada vez que viaxo, a miña filla pediume que lle trouxera algún libro novo. A verdade é que os días que alí pasei non me deixaron moito tempo para ir de librerías así que aproveitei as horas de espera no aeroporto para mercar algúns libros. Comprei Tren Noturno a Lisboa polo que estaba escrito na contracuberta. Non coñecía ao seu autor de nada, descubrín que era profesor e vivia en Berlín. Hai uns días decidín darlle unha oportunidade e que agradable sorpresa! A medida que ía avanzando no libro estaba máis metida nel, interesabame cada vez máis e foise facendo precisa a utilización do lápis. No meu caso iso é sinal de que non é só unha noveliña de lectura rápida.

O libro comeza con tres citas, e que ben escollidas: Jorge Manrique, Michel de Montaigne e Fernando Pessoa. E está organizado en catro partes. A partida, o encontro, o intento e o regreso.
O libro é toda unha viaxe, a física a Lisboa e de volta a Berna, e a vital do propio viaxeiro, Raimundo Gregorius e a de Amadeu.

Mundus é un profesor de linguas clásicas que vive unha vida completamente predecible e cronometrada e que por un encontro absolutamente casual cunha muller que di ser portuguesa desequilíbrase totalmente. Deixao todo. A casualidade fai que na librería descubra un libro, escrito en Portugués que vai facer que emprenda unha viaxe na procura do seu autor. Esa viaxe vaino poñer en contacto cunha lingua que tentará aprender, cunha paisaxe e unha sociedade nova para el. Descubrirá a dictadura, a PIDE, as torturas, a represión e a RESISTENCIA.
Esta é unha novela chea de citas clásicas, de música e de aromas dun Portugal doutro tempo. É unha boa novela

Monte Louro

Delio, Artemio, Iago un home abandonado que abandona.
Monte Louro é a historia dun home abandonado polo seu pai. Por qué é tan importante ese abandono? É un neno amado profundamente pola súa nai, polo seu avó pero iso non abonda. Delio, Artemio, Iago ten que abandonar sempre ás mulleres que ama. Mulleres fortes que o axudan sempre. Xaviera sacrificándoo todo por el e axudándoo a medrar, despois Lina e Consolación e Silvia, Mariona, Taciana, Chelo, a señora Queta, Andrea, Inés, Luz Divina e Olga. Todas estas mulleres teñen moita influencia na súa peripecia vital e todas elas sálvano nun momento ou outro da súa vida. Mulleres que confiaron nel e que o protexeron mentres estivo ao seu carón. Mulleres que non o abandonan.
Delio, Artemio, Iago é un home que vai fuxindo do seu pasado. Primeiro de Cocho, Insua e Vedra, logo de Román, logo de ..., de toda a súa vida. Monte Louro é o libro do home que cando volve non se recoñece no que ve, non se recoñece nese lugar que tiña idolatrado, ese espazo da súa infancia. Monte Louro é un libro que engancha, que non queres deixar de ler. É un magnifico libro

Thirty years later

Hai mais ou menos trinta anos que eu fixen a viaxe que ela agora comeza. Eu saín de Santiago via Londres e ela sae de Porto via Liverpool. O meu destino Hexham o dela Thornton. Foi o inicio da miña gran paixón pola vida, a cultura e a forma de ser británicas. Alí aprendín a convivir cunha cultura e un xeito de vida completamente diferentes aos que eu coñecía ate o momento. Aprendín a convivir coa "soidade" e aprendín de novo a ler. Os paseos pola muralla de Hadriano, as eternas viaxes ata Edimburgo coas mantas e o termo de café en pleno mes de xullo. Esa viaxe que nos faríamos anos despois en autobús dende York, oito horas!, e chovendo a mares.
Esa viaxe foi o meu "bungee jumping", foi como esa cerimonia de abandono da nenez. Só agardo que ela sexa tan féliz e aprenda tanto como fixen eu. She deserves it.

As mulleres en Irán

É impresionante seguir estes días as informacións sobre Irán. De novo a voltas con este país gobernado por un Consello de Gardiáns. Que expresión, da medo só escoitala. Que gardan? Gardan os privilexios dunha parte da sociedade, gardan ter a metade da poboación sometida.
Ningunha de nos se imaxinaría saír á rúa completamente cuberta. Podedes imaxinar as vosas fillas tendo que someterse? Podemos discutir moito sobre os valores das distintas culturas e relixións, pero mentres existan mulleres sometidas non podemos permanecer en silencio. O que temos, a nosa liberdade, a nosa capacidade de decisión non é gratis, houbo moitísimas mulleres antes ca nos que loitaron para conseguilas, moi a modiño pero con afouteza e nos non podemos defraudalas, temos que seguir o seu camiño.

La reina en el palacio de las corrientes de aire

Recoñezo que fun ás 10 da mañán a Librouro a mercar o terceiro libro de Stieg Larsson da triloxía Millenium. Despois sentei a tomar un café para poder ler as primeiras páxinas. E comeza ben "Se estima que fueron seiscientas las mujeres que combatieron en la guerra civil norteamericana ... A los libros de historia siempre les ha resultado difícil hablar de las mujeres que no respetan la frontera que existe entre los sexos".